5000-5399
Sites per thema:
psy0 algemeen
psy1 systemen
psy2 denken
psy3 brein
psy4 individu
psy50 diagnostiek
psy54 behandeling
psy6 optimaal
psy7 groepen
psy8 suboptimaal
psy9 optimaal

5050 Modus 5


De sur-reële modus

De integratiemodus

Beschrijving

De hoogste vorm van zelfrealisatie vindt men dus terug bij hen die erin slaagden hun strevingen in hoge mate met elkaar te integreren, en met de niet onbeperkte mogelijkheden waarin wij ons bevinden. De conflicten zijn in hoge mate opgelost, op een creatieve manier. Niet enkel is daar de vreugde van de gevonden oplossingen, het creatief proces is op zichzelf een boeiende uitdaging. Daarenboven is het een proces dat steeds nieuwe openingen maakt in de muren rondom ons, waardoor de uitdagingen en integratiemogelijkheden steeds weer terugkomen en toenemen.

Aan de top van de boom der zijnswijzen zijn de grenzen open gelaten. We kunnen op dit ogenblik nog niet op volledig bevredigende wijze zeggen wat de volledige integratie is van onze strevingen en de beperkende mogelijkheden die onze levenssituatie ons biedt, of hoe die er concreet zou kunnen uitzien. Niemand heeft dit evolutieproces al volledig doorlopen. Trouwens, optimaal functioneren veronderstelt ook een milieu waarin men dit kan. Anders is men veel te kwetsbaar. Zoals een delicate plant maar kan gedijen in uitzonderlijke omstandigheden, zo kan men niet gewoon optimaal functioneren in een samenleving die ons bedreigt, niet om ons bekommerd is (tenzij in ons rendement als verbruiker en belastingbetaler).

Om een voorbeeld te nemen: optimaal functioneren veronderstelt een grenzeloos vertrouwen in de medemens, die ook verondersteld is om optimaal te functioneren. Strikt genomen is het sluiten van voor- en achterdeur een neurotische trek van paranoïde aard. Maar wie dit niet doet komt al snel bedrogen uit. Tot het begrip optimaal functioneren in een niet-optimaal milieu behoren dus helaas een reeks zelfverdedigende persoonlijkheidstrekken, die op zichzelf weer voor anderen de oorzaak zijn dat zij hun leefmilieu als niet-optimaal ervaren...

Tot tertiair, neurosevrij, optimaal finctioneren behoort ook het vermogen om zijn fantasmen volledig realistisch te doen zijn. Fantasmen gaan over de werkelijkheid. Deze is niet volmaakt, en vaak heel bedreigend. Tot de het geluksvermogen behoort dus ongetwijfeld het vermogen om de lelijke stukken van de realiteit gedeeltelijk te verhullen, dus voor een stuk te vervangen door geïdealiseerde fantasmen, die echter niet zo geïdealiseerd zijn dat ze ons functioneren en groeien beperken.

Anderzijds zal wel niemand volledig gelukkig kunnen zijn. Want tegenslagen en ongelukken zijn in zekere zin nog onvermijdelijk, en wij steven allen uiteindelijk af op de individuele dood, die voor elk van ons te vroeg en te pijnlijk zal zijn, en ook mensen rondom ons ongelukkig zal maken. Zeker, er is de goed gefundeerde hypothese van een gelukkig en eeuwig leven in het hiernamaals, maar ook zij die deze hypothese aankleven gaan door een duistere en pijnlijke gang.

Doch velen slagen er zelfs niet in om dit leven een behoorlijke integratie te bereiken, bv. op relationeel gebied. Het aantal scheidingen is vandaag de dag groter dan het aantal geslaagde huwelijken, en zelfs bij hen die samen blijven bestaat er veel onbevredigdheid en pijnlijke spanning. Integreren is namelijk maar mogelijk als dit min of meer bewust gebeurt. Nu leven wij precies in een denkcultuur waar bewust werken aan zichzelf als overbodig, zoniet onmogelijk wordt beschouwd. Werken aan zichzelf veronderstelt trouwens een toegeven dat de zaken beter zouden kunnen, en dat dit hoofdzakelijk aan ons ligt. Deze stelling is echter weinig populair, en ondergraaft de troostende mythe dat het leven vooral een kwestie van chance is.


Vereiste kwaliteiten:

Modus 5 (genitaal): om optimaal in een relatie te kinnen functioneren moet men kunnen integreren en communiceren, en tevens beschikken over een krachtige zelfcontrole (besproken onder modus 3) en een reeks bewuste inzichten in menselijk en intermenselijk functioneren.