5400-5999
Sites per thema:
psy0 algemeen
psy1 systemen
psy2 denken
psy3 brein
psy4 individu
psy50 diagnostiek
psy54 behandeling
psy6 optimaal
psy7 groepen
psy8 suboptimaal
psy9 optimaal

5510 Nivo 1: Symptoom


Psychische aanpak

Gedragssymptomen kunnen vlot behandeld worden met "gedragstherapie", d.w.z. het conditioneren van gedragingen. Ook emoties en denkpatronen zijn gedragingen voor de hersenen, en worden neurologisch op dezelfde manier gestuurd en verwerkt.

Het conditioneren van emotionele reacties (angsten en fobieën) kan indirect leiden tot veranderd gedrag, namelijk minder afweer en ontwijking. De klassieke "gedrags"-therapie, bv. systematische desensitisatie, die op het eerste gezicht zuiver gedragsgericht schijnt te zijn, is in feite het deconditioneren van emotionele reacties, zodat bepaalde ervaringen geen angstreacties meer oproepen, maar doorheen de behandeling neutrale en zelfs aangename subjectieve emoties.

Daar waar de klassieke gedragstherapie vooral negatieve emotionele associaties tracht te doen uitdoven, zal de integratieve psychoanagogie daarenboven proberen om positieve emotionele associaties van geluk, fierheid, ontspanning te koppelen aan bepaalde waarnemingssituaties, zodat het aangewezen gedrag een grotere kans krijgt om op te treden.

Organische aanpak

(1) medicatie

Het geven van medicatie wordt in de psychoanagogie niet gezien als het uitschakelen van symptomen, en aldus een "oplossing" vinden door psychopathologische situaties "zonder de oorzaak of de kern van het probleem" op te lossen. Integendeel, goed gegeven psychofarmaca, door een arts met inzicht in de integratieve psychologie, zijn ondersteunend voor de psychische processen, en doordat ze vaak vicieuze cirkels doorbreken brengen ze psychische groeiprocessen op gang.

Bij wanen en hallucinaties verminderen neuroleptica het ongezonde overwicht van de verbeeldingskracht op de realiteitszin.

De manier waarop in onze huidige geneeskunde en psychiatrie psychofarmaca worden gehanteerd is echter zelden optimaal, om een aantal redenen: (1) de psychiater is zelden tevens de psychotherapeut, en volgt dus niet fijngevoelig de evolutie van zijn cliënt. Zijn aandacht gaat onvermijdelijk naar de gemakkelijke observeerbare en bevraagbare pathologische symptomen. (2) kalmeermiddelen en antidepressiva  worden steeds meer door huisartsen voorgeschreven, die daartoe de specifike opleiding en ervaring misten, en onder een bijna hersenspoelende invloed staan van de publiciteit der psychofarmacologische firma's. (3) Onder druk van de firma's wordt eerder de Hoogst Mogelijke Dosis voorgeschreven, dan de Minimaal Effectieve Dosis. Dit is niet enkel vervelend ivm de bijwerkingen, maar vooral omdat de bewuste groeimotivatie afgestompt wordt. (4) Bij de antidepressiva worden teveel SSRI's voorgeschreven, en veel minder de veel doeltreffender tricyclische en MAORemmers, die aan lage, effectieve dosissen nooit de bijwerkingen vertonen die de SSRI-concurrentie hen zo graag verwijt. Het inspelen op andere neurotransmitters dan serotonine is therapeutisch heilzaam. (5) Er wordt teveel gegrepen naar neuroleptica ("antipsychotica" zeggen de Amerikanen ten onrechte), bv bij lichte psychose, stemmingsstoornissen, ernstige fobie, ADHD, Asperger, ASS, daar waar gemaskeerde depressies en, na enige tijd, de subjectieve demotivatie en depressie veel belangrijkere factor zijn geworden in de vicieuze cirkel van deze aandoeningen.

In de modulaire psychoanagogie wordt vaak de functie van persoonlijke coach en medicatievoorschrijver gescheiden, zodat een beter globaalzicht bestaat op het groeiproces, en niet alles gereduceerd wordt tot "medicatie voor een ziekte", met de arts als opperste diagnostisch en therapeutisch gezag.

(2) selectieve ECT bij PTSD

Recent (bbc) onderzoek van selectieve ECT kan traumatische ervaringen uitwissen. Vermits herinneringen bewaard blijven doordat we er terug aan denken, waarna ze opnieuw opgeslagen worden, vraagt men de patiënt eraan terug te denken, waarna een kleine ECT wordt toegediend zodat het heropslaan verhinderd wordt, en de herinnering dus spontaan wegdeemstert alsof je er nooit aan terugdenkt.