7000-7999
Sites per thema:
psy0 algemeen
psy1 systemen
psy2 denken
psy3 brein
psy4 individu
psy50 diagnostiek
psy54 behandeling
psy6 optimaal
psy7 groepen
psy8 suboptimaal
psy9 optimaal

7010 Sociale Evolutie

Het Sociaal Ontwikkelingsproces

Een groep mensen die samenwerken en/of -leven doorlopen typisch een reeks stadia. Men vindt dit zowel kleinschalig (gezin, vriendenkring) als grootschalig (land, wereld) terug.

Deze stadia zijn zowel merkbaar in de sociale structuren als in de denkpatronen.

Onderhavig model wordt ook het methodos-model genoemd wat betekent: een beschrijving van de wegen om het doel te bereiken, of het synergie-model.



Stadia

  1. het stadium van de wanorde (CHAOS), de wet van de sterkste, van de rapste, van de brutaalste, enz. Deze fase is analoog aan de orale fase: men legt zich zonder verzet neer bij de werkelijkheid. In feite zitten de misbruikers, de "sterksten" reeds in de volgende fase, in de mate dat zij een zekere dwang opleggen aan anderen.
  2. De stadia van de onderlinge, externe controle (ETHOS). Hierbij wordt aan de omgeving, aan de groep een zekere orde, een zekere regulering opgedrongen. De groep valt uiteen in de leiders en de massa. Progressief ontstaat er een zekere interactie: de massa gaat zich verzetten en bepaalde beperkingen of zelfs plichten afdwingen van de leiders. Dezen reageren echter zo slim mogelijk om zolang mogelijk hun voorrechten te handhaven. Deze tweede fase verloopt typisch in drie subfasen die geleidelijk in elkaar overgaan, zodat de grenzen niet steeds gemakkelijk kunnen worden aangegeven: mi-ma-mo.
    1. De fase van de fysieke dwang (militair). Het tijdperk van kleine tot grote machthebbers, koningen, maffia, enz. Analoog aan de anale fase. De anti-vorm is de staking.
    2. De fase van de materiële noodzaak (monetair). Langzamerhand werden de koningen als machthebbers overvleugeld door financieel sterkere groepen: van de Tempeliers tot het kapitalisme van de 20ste eeuw. Een mengeling van verfijnd anaal met brutaal narcistisch.
    3. De fase van de morele, ethische druk: van democratie, persvrijheid tot drukkingsgroepen, macht der media. Hier zijn we in de fallische fase: we spelen met onze eer en zijn bang voor publieke vernedering.
  3. Het stadium van de spontane orde (EROS): integratieve communicatie, synergie, spontane bezorgdheid en verantwoordelijkheid voor de relatie, voor de groep, voor de staat, enz. Dit is de genitale fase.

Toepassing in Relaties

Relaties doorlopen dezelfde stadia, maar de concrete situaties van de partnerrelatie zorgen ervoor dat enkel stadia minder opvallen:

1. stadium Chaos: dit komt bijna niet voor, want de partnerkeus verloopt meestal door een grondige maar grotendeels onbewuste selectie van een complementaire partner, en zitten dus meteen in een onbewust gestructureerde situaties, meestal beantwoordend aan de onbewuste verwachtingen van beide partners. 
2. stadium Ethos: in dit stadium beginnen dus de meeste relaties: de interactie beantwoordt aan wat beide partners verwachtten, en meteen opgezet hebben van in den beginne. Het is dus meteen een soort (derde) morele secundaire fase, want van zodra de partner van het gedrag afwijkt ontstaat er een morele druk, met schuldinductie en andere vormen van morele, emotionele manipulatie.Slechts in slechte relaties die niet snel uit elkaar gaan is er een regressie naar het monetaire nivo (de geldverdiener die de andere financieel dwingt) . Helaas kan der soms zelfs een regressie zijn naar fysisch geweld. 

Het probleem in elke relatie is dat de heerlijke spontane complementariteit van in het begin, die aan de basis lag van verliefdheid en nog veel andere mooie dingen, niet kan blijven bestaan, omdat de persoonlijkheid van beide partners evolueert, en hoogstwaarschijnlijk niet in blijvende parallelle complementariteit. Ook in onze huidige samenleving niet geschikt om een gemakkelijke integratie tussen beroeps- en gezinsleven mogelijk te maken, en maakt de cultureel opgelegde (en door onze neurotische cultuur sterk onderhouden tegennatuurlijke dwang tot monogamie.

Er ontstaan na gemiddeld 5-10 jaar steeds diepere frustraties en uiteindelijk conflicten. Omdat niemand in onze cultuur bewust leerde communiceren en integreren (en iedereen zelfs een heerlijk complementaire partner koos zodat men in den beginne zelfs niet kon merken dat communicatie wenselijk en noodzakelijk was) wordt naar steeds meer krachtige methodes gezocht om de relatie te redden en de conflicten geforceerd op te lossen: een partner domineert, of men domineert elk op andere terreinen, en deelt de ander steeds minder conflictvrije informatie mee. Men gaat naast elkaar leven.

Voor de "zwakste" partner wordt op den duur het pijnlijk overwicht ("egoïsme, gebrek aan empathie, slechte wil", enz_) van de sterkste partner indragelijk, en de zwakste verbreekt meestal rond gemiddeld 5-10 jaar de relatie. In de tweede en latere relaties doen zich helaas dezelfde fenomenen voor... Zelfs Picasso ontsnapte niet aan deze regel...

Samengevat: in relatie heeft men dus meestal een drietal fasen:

1. de spontane fase: dank zij de onbewust opgezochte en manipulatoef beschermde complemantariteit vlijf de relatie vaak jarenlang goed gaan , met en statistische breukpiek na 7,5 jaar samenleven.
2. de spanningsfase, met toenemende frustraties en conflicten. Deze fase kan verlengd worden door valse oplossingen (naast elkaar gaan leven, compenserende tweede relaties), materiële noodzaken: huis, inkomen, kinderen, nieuwe toekomstige partner "is nog niet vrij", enz.
3. de oplossingsfase: 
ofwel uit elkaar gaan, en het verhaal herbeginnen met een ander, met grotere aanvankelijke complementariteit
ofwel bij een (goede) therapeut/consulent geduldig leren communiceren. Deze goede oplossing mislukt niet zelden omdat men veel te laat gaat consulteren, dus als er al veel onvergeeflijke wederzijdse agressie is opgeladen, of als alles met de volgende partner al georganiseerd is, en de verleiding van de nieuwe complementariteit te groot is. En ook omdat minder goede therapeuten hoofdzakelijk naar "fouten" zoeken, en niet naar oplossingen, d.w.z. communicatieverbetering en persoonlijkheidsgroei voor die trekken die communicatiegroei in de weg staan.